ဇာတ္ေပါင္းေသာ္

 By Cho Tu Zal · Thursday, February 2, 2012

ငါးရာ့ငါးဆယ္နိပါတ္ေတာ္ေတြကို ေသခ်ာတပုဒ္ခ်င္း ျပန္ဖတ္ၾကည့္ၾကေစခ်င္တယ္။ ဘုရား

အေလာင္းဟာ သုေမဓါရေသ့ဘ၀ကေန ဆုႀကီးပန္ၿပီး သံသရာမွာ ဘ၀အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ သတၱ၀ါ
အေထြေထြျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ သူ႕အမ်ိဳးသားေတြရဲ႕လြတ္ေျမာက္မႈ
မႈအတြက္ ကိုယ္က်ိဳးမဖက္ပဲ စြန္႕ခဲ့တဲ့ သူရဲေကာင္းခ်ည္းပဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
အဲဒီကာလ ဘုရားအေလာင္းကို ခ်ီးေျမွာက္ခဲ့တဲ့၊ အားေပးခဲ့တဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြဟာ၊
ဘုရားပြင့္လာတဲ့အခါမွာလည္း ဘုရားစစ္ဘုရားမွန္၊ တရားစစ္တရားမွန္ကို ဖူးရေတြ႕ရ၊
နာရၾကားရ၊ ကၽြတ္ရလြတ္ရတဲ့ အေ၀ေနယ်ပရိတ္သတ္ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီကာလတေလွ်ာက္
ဆန္႕က်င္ခဲ့၊ တိုက္ခိုက္ခဲ့၊ ရန္သတၱ႐ုျပဳခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြကလည္း ေနာင္တခ်ိန္ေဒ၀ဒတ္ရဲ႕
တပည့္ေတြ၊ မာရ္နတ္ရဲ႕ဂုိဏ္းသားေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ကုန္ၾကရပါတယ္။

က်ေနာ့္လမ္း

by Cho Tu Zal on Tuesday, February 14, 2012 at 2:59am ·

.ႏိုင္ငံေရးသမား ဆိုတာ အရမ္းကို “စမတ္” က်ရတယ္။
အစစ အရာရာ ကုိယ္က်င့္သိကၡာ႐ွိဖို႕လုိသလို၊ ႐ိုးေျဖာင့္ဖို႕ကလည္း လိုတယ္ လုိ႕ျမင္မိတယ္။
႐ွက္႐ွက္နဲ႕ ၀န္ခံရရင္ က်ေနာ္ျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႏုိင္ငံေရးသမားျဖစ္ဖုိ႕
စမတ္က်တယ္၊ အရည္အခ်င္းမီတယ္ မထင္မိပါဘူးဗ်ာ။ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ၿပီး ေထာင္ကထြက္လာၿပီးတဲ့အခ်ိန္
မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေပ်ာ္လားလုိ႕ေမးၾကည့္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ရတာ ေစာင့္ထိန္းရတာ
မေပ်ာ္ဘူး။ ရန္ျဖစ္ရတာ မေပ်ာ္ဘူး။ အၿမဲတမ္း အေနအထိုင္ဆင္ျခင္ေနရတာ မေပ်ာ္ဘူး။
မလြတ္လပ္ဘူးလို႕ ခံစားရတယ္။ ကိုယ္က ခံစားခ်က္အတုိင္းပဲ ေနခ်င္တာ။
 . .ပီကာဆိုဘ၀ ငါေလ ရလိုက္ခ်င္ရဲ႕ . .
၀ါရင္ဘီတီ လိုလည္း ျဖစ္ခ်င္ခဲ့. . . .
ကိုေထြး(၀င္းမင္းေထြး) ရဲ႕ ဂ်စ္ပဆီမိုးတိမ္  ကုိ က်ေနာ္သိပ္ႀကိဳက္ေပါ့။

ကာလီဒါသ ၏ စာရင္း

ကာလီဒါသ ၏ စာရင္း

“ကာလီဒါသ ငါ၏တိုင္းျပည္၀ယ္ အေကာင္းႏွင့္ အကန္း မည္သည္က ပိုမ်ားသနည္း” ဆိုေတာ့
အကန္းက ပိုမ်ားပါတယ္ဘုရားလို႕ ေျဖပါသတဲ့။ ဒါနဲ႕ မင္းတရားႀကီးက သူတိုင္းျပည္ကို အကန္းျပည္ လုိ႕ ေျပာတဲ့ ကာလီဒါသကို ေရႊမ်က္ေတာ္ ႐ွၿပီး မနက္ျဖန္ နင္ကိုယ္တိုင္ စာရင္းေကာက္ လို႕ မိ္န္႕ေတာ္မူလိုက္တယ္။
နန္းေတာ္တြင္း ႐ွိ႐ွိသမွ် မွဴးေတြ မတ္ေတြက ကာလီဒါသ ကို ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္ေပမယ့္၊ ကာလီဒါသကေတာ့ေအးေအးပါ တဲ့။ ေနာက္ေန႕ ေရခ်ိဳးဆိပ္မွာ စားပြဲခံုေလးတလံုး ေပရြက္ေလးတရြက္၊ ကညစ္ေလးတေခ်ာင္းနဲ႕ထိုင္ေနပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးကိုယ္တိုင္ ေရခ်ိဳးဆိပ္ဆင္းလာေတာ့ (သူေမးခဲ့တာလည္း သူေမ့ေနၿပီထင္ပါရဲ႕) “ဟဲ့ကာလီဒါသ ဘာလုပ္ေနလဲ ” သြားေမးစမ္း ဆိုၿပီး မင္းခ်င္း တေယာက္ကို ေစပါတယ္၊

လမ္းေပၚမွာ ေျပးၾကည့္ပါလား

ခုတေလာ ဒီမိုကေရစီနည္းလမ္းတက်ေရြးေကာက္တင္ေျမာက္ထားတာ တို႕၊ဒီမိုကေရစီအစိုးရတုိ႕ သိပ္ၿပီးနားလွ်ံေအာင္ၾကားေနရပါတယ္ ။

ဒါနဲ႕ . . .။

x x x


ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္အေဖဟာ အပတ္စဥ္ထုတ္ႏ်ဴးစ္၀ိခ္မဂၢဇင္းကိုဖတ္ခြင့္ရဖို႕ အေတာ္ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။
အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း အဲဒီတုန္းက ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံျခားထုတ္မဂၢဇင္းတေစာင္ကို ကၽြန္ေတာ့္အေဖလို သာမန္ေက်ာင္းဆရာတေယာက္အေနနဲ႕ ဖတ္ခြင့္ရဖို႕ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္မလြယ္တဲ့ကိစၥပါ။ အေဖဟာ သက္ဆိုင္ရာ၊ဌာနဆိုင္ရာ အသီးသီးမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ားေလွ်ာက္ထားခဲ့ရၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊သံုးႏွစ္ကာလေလာက္မွာမွ ၀ယ္ယူဖတ္ရႈခြင့္ျပဳသည္ ဆိုတဲ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ကိုရခဲ့ပါတယ္။
ရလာေတာ့လည္းဗ်ာ . ႏ်ဴးစ္၀ိခ္ဆိုတာ နာမည္သာႀကီးတယ္၊ဒီေန႕ထြက္ေနတဲ့ေပၚျပဴလာတုိ႕၊အလင္းတန္းတို႕
ေလာက္ေတာင္ျဖန္႕ခ်ိစနစ္ေတြေကာင္းဟန္မတူပါဘူး။အၿမဲတမ္း ႏွစ္ပတ္သံုးပတ္ေနာက္က်ၿပီးမွ ဖတ္ရေလ့ရွိပါတယ္။

ေနလို႕ပိုေကာင္းခ်င္ပါတယ္

တစ္ရက္မွာ စာေပနယ္က ဆရာတစ္ဦးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုဆံုတာနဲ႕ ဒီလိုႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါတယ္။ `ေဟ့ ခင္ဗ်ား ႏုိင္ငံေရးေဆာင္ပါးေတြေရးေနတာေတြ႕တယ္ ဘယ္လိုလဲ ၀င္ေကာအေရြးခံဖို႕အစီအစဥ္မရွိဘူးလား ´ တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကိုဒီလိုျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္။
` ကၽြန္ေတာ္ျပည္သူ႕ေခတ္မွာ ေရးခဲ့တဲ့ စာေပအႏုပညာသမားဆိုတာ ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးကို ဆရာဖတ္ရလား ´
` ဖတ္မိပါတယ္´
` အဲဒါဆိုရွင္းေနၿပီပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္သေဘာထားရပ္တည္ခ်က္ကို အတိအလင္းေရးထားၿပီးသားပါ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွေရြးေကာက္ပြဲ၀င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမား လုပ္မွာမဟုတ္ဘူး´
ဒီေတာ့ သူက
` ဒါနဲ႕မ်ားဗ်ာ ဘာျဖစ္လို႕ ကုိယ့္ထမင္းကိုယ္စားၿပီး ျပႆနာမ်ားတဲ့ ဟာေတြ ၀င္ေရးေနရတာလဲ သူမ်ားေတြက ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕လုပ္ေနၾကတာ ဆရာရဲ႕ ခင္ဗ်ားကဘာလိုခ်င္လို႕လဲ ´
ကၽြန္ေတာ္သူ႕ေမးခြန္းကို သေဘာက်ၿပီးၿပံဳးမိလိုက္ပါေတာ့တယ္။ဘာ လိုခ်င္လို႕လဲ .. တဲ့။ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေတြကိုလုပ္ခဲ့၊ျဖစ္ခ်င္တာေတြလည္းအတန္အသင့္ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။အဲဒီျဖစ္ခ်င္တဲ့အထဲ အမတ္ ဆိုတာမ်ိဳးမပါခဲ့။နည္းနည္းေလးမွ စိတ္ကူးယဥ္လို႕မရခဲ့တဲ့ဘ၀မုိ႕ တပ္မက္စိတ္လံုး၀မရွိပါ။ဒါဆို ႏီုင္ငံေရးစာေတြ၊အျမင္ေတြဘာလို႕ေရးေနရတာလဲ လို႕ မသိသားထပ္ေမးလာခဲ့ရင္ `ေရးဖို႕လိုအပ္လို႕၊မေရးရမေနႏိုင္လို႕
ပဲ ေျဖပါရေစ။ကၽြန္ေတာ္တို႕ စာေပသမားေတြတန္ဖိုးအထားဆံုးက အသိဥာဏ္ပညာပါ။အသိဥာဏ္ပညာနဲ႕ဖြဲ႕စည္းေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတစ္ရပ္ေပၚထြန္းလာေရးအတြက္ ကိုယ့္အျမင္ကိုယ့္အေတြးေတြကို အျပဳသေဘာနဲ႕စဥ္ဆက္မျပတ္
ေရးေနတာပါ။ဘာလိုခ်င္လို႕လဲ ဆိုတဲ့ ခုနကမိတ္ေဆြရဲ႕ အေမးကို ကုိယ့္ဖါသာေမးၾကည့္ေျဖၾကည့္ပါတယ္။ဆိုပါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လိုခ်င္တဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း၊လိုခ်င္တဲ့အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္၊လူမႈေရးစနစ္၊အစစျပည့္စံုသြားပါၿပီဆိုပါေတာ့ မင္းဘာလုပ္မလဲ လို႕ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေမးခြန္းထုတ္မိပါတယ္။ေသခ်ာတဲ့အေျဖ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိၿပီးသားပါ။အဲဒီအခါက်ရင္ ကၽြန္ေတာ္ စာဆက္ေရးမယ္။တစ္ခါတစ္ေလ ဗီဒီယုိရုိက္မယ္။အဆင္ေျပရင္ ရုပ္ရွင္ရုိက္မယ္ ဗ်ာ။ႏို႕ ခုေကာ ဘာလုပ္ေနလဲ လို႕ ေမးရင္ ခုလဲ အဲဒါေတြလုပ္ေနတာပါဘဲ။ဒါဆို ဘာထူးလို႕လဲ လို႕ ဆက္ေမးစရာရွိပါတယ္။ ထူးမယ္လို႕ယံုၾကည္လို႕ေပါ့။ဒီမုိကေရစီ ရၿပီးရင္၊တစ္နည္းအားျဖင့္ ဒီမိုကေရစီေခတ္သစ္ႀကီးမွာ ဒါ့ထက္ ေနလို႕ပိုေကာင္းမယ္လို႕ ေလးနက္စြာ ရုိးသားစြာယံုၾကည္လို႕ေပါ့ လို႕ပဲေျဖခ်င္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး ေနလို႕ပိုေကာင္းခ်င္စိတ္နဲ႕ အေျပာင္းအလဲေတြကို လုပ္ခဲ့ၾကတာမဟုတ္လား ။
ဟိုးသမိုင္းဦးဘံုေျမေခတ္ ကေန ခုခ်ိန္ထိျပည္သူလူထုအမ်ားစု ယံုၾကည္စြာနဲ႕ ေခတ္အဆက္ဆက္ရုန္းကန္ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ယံုၾကည္မႈ က ပိုမိုေနလို႕ေကာင္းတဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းပါ။